So my Skype went wild a while ago. Messages were taking too long to be delivered, and it’s gotten into my nerves.
Maybe. We sent too many messages that Skype activated their “Anti-Flooding/Spamming” whatever. It took us 7-12 minutes to be able to receive and send a message.
I was planning to return to YM, but I insisted that Skype was the only tool for me to talk to Dad and hmm.
To the person I was talking to a while ago, I am really sorry. I promise it won’t happen again.
Many people I knew have recently deactivated their tumblr accounts. That made me really sad, because their posts are worth reading. Well, unable to find any reason, so, life continues.
Crab mentality.
Yan ang isang bagay na meron ang marami sa mga tao ngayon. Hindi ko alam kung bakit kailangan merong ganyan, pero meron talaga eh. Wala na akong magagawa kundi maawa sa kanila dahil isang napaka-low na bagay ang hilaan pababa ang isang tao para lang makaakyat ka. Walang sense eh. Hindi ko makita yung point. Masyado ba silang mahina para hindi nila makayang umakyat gamit ang mga sarili nilang paa? Gusto kasi nila, instant flying eh, yung tipong wala silang pakialam kung may matapakan man sila. Basta ang importante, makapunta sila sa ere.
Sa totoo lang, nakakaawa sila.
Masyado nilang pinagtatakpan ang kahinaan nila.
Masyadong makitid mga utak nila. SELFISH PEOPLE, to be very exact.
Sana, malaman nila na mga tao sila, hindi mga talangka. O baka naman, talangka talaga sila? Either way, selfish parin sila. At yan ang isang bagay na nakatatak na sa utak ko habang buhay.
I was wrong. It was just a matter of time. I should have waited. I am sorry.
I’m off to Nueva Ecija.
I would like to really apologize to somebody out there. I wasn’t able to talk to you a while ago. :|
On Tuesday, I promise to be back. :)
To My Grandfather:
>:D<
I feel confused.
Lately, I have been confused about things. I have predicted they would be coming, barging my thoughts again. I just wish that every little decision I make will be worth it, and won’t be wasted. Ugh. Oh please, June, be good to me?
&%&#%$^&^_$&((*^@^%&*^*()$&*(^&#@*%^&%$^&$@^&%$&^)(@&_(&$*%*#%*&^@*&(*$&*&^#%*!&*(8%&$%(&*@)*&$*%^&$@%^&$(*^$&%^&#&($*&^&%&^#*^*%*)%*()&^$&^@*&^&%$&^%^#&^@^&%$*&^@*^&$%^&%)*(^#&%*^*(#$^(&_#(*$(&^@^$!##%&^$*&$!@#$%^&*()_!@#$%^&*(!@#$%^&*()!@#$%^&*()!@#$%^&*)!@#$^&*()!@#$%^&*()
:|
Ayaw kong sumikat ang Arashi sa Pilipinas. Hindi ako selfish or whatsoever, pero mali eh. Ang Arashi, naghihirap araw-araw at more than 10 years na nilang ginagawa yun. As a fan, papayag ka ba naman na magkakaroon ng ibang girls na tatawagin nila ang mga sarili nila as “Fans” but they don’t even understand the tru nature of Arashi? Kung ako ang nasa part ng Arashi, syempre, masasaktan ako. Ganun kasi ang ibang tao eh. Nagiging fan sila kasi gwapo si ganyan, gwapo si ganon. Okay lang naman yun. Pero, sana iwasan na. Hindi na yun pagmamahal eh. Pagpapakita na ng kalandian yun eh. No essence of love at all. Kaya, kung hindi nila naiintindihan ang tunay na Arashi, kahit maawa naman sila oh? Nakikiusap ako, PLEASE? Sa 4 years ng fandom ko, madami na akong nakilalang mga “Fans” pero konti lang ang nakitaan ko ng tunay na pagmamahal. Sila yung kahit na hindi nila nakikita/nakakausap ay mahal parin ang Arashi hindi dahil sa music nila, kundi sa kung paano nila ginawa yung music nila. Hindi rin dahil sa mga ginagawa nila, kundi kung bakit nila yun ginagawa. Hindi naman kailangang araw-araw kang nanunuod ng mga shows nila para maging isang tunay na fan. Ang kailangan mo lang gawin ay mahalin sila ng buong puso, na kahit na hindi ka na updated ay okay lang. Basta alam mo sa sarili mo na nandiyan sila, handa kang kantahan sa tuwing may problema ka, na handang magpasaya sayo sa tuwing nalulungkot ka.
Ang bagal ng oras.
Ngayon ko lang ulit naranasan ang mabagal na oras. Dati, nung nag-cocomputer ako, sobrang bilis ng oras, lalo na nung may kausap ako. Pero, ngayon, wala akong kausap. Wala akong masasabihan ng bitter. Nakakalungkot.
Dati, ang 4 hours ay sobrang bilis. Ngayon, parang it seems forever. Ang tahimik na ng kapaligiran. At nandito ako ngayon, nagddrama na naman.
Gusto ko na tuloy pumasok. Gusto ko nang makita lahat ng kaibigan ko. Gusto ko nang makita ang mga kaibigan ko sa 3B, sa Nucleus, at sa mga karamay ko araw-araw.
Hay. Manunuod na nga lang ako ng 9-Tailed Firefox.
May 30, 2011
Everything is back to what it used to be. My cousin has gone home now. And, silence has taken place today. The aura of my usual summer is back, again. I actually am missing everything we did this May. The walks. The foods. The talks. The laughs. The late-night conversations. Everything.
I can now see a new chapter running through the ends of my fingers. Ugh. Time flies really quick. I can’t imagine that I have lived a life of no computer for 3 weeks now. But I actually am amazed that I didn’t feel the usual boredom.
Maybe, out of the world of computers, there are more interesting facts of life. :)
Goodbyes.
Noon, ako yung nagpplan na mag-goodbye sa mga kaibigan ko. Ansakit ng feeling na yun. Ayoko pa naman nung nang-iiwan. Parang feeling ko, pinagkakaisahan ako ng mundo.
Pero, baliktad na ngayon. Ako naman siguro ang maiiwan. Which is ayoko. Alam kong selfishness to. Pero, pasaway ako eh. Ayokong maiwan. Hindi ko naman sila pinipigilang umalis, pero sana, wag silang umalis, with their own will, not mine. Nung nalaman ko to, feeling ko, pwede na akong ikulong at dun na lang mamatay. Palagi na lang akong naiiwan. Ansakit ng feeling kasi parang ikaw na lang mag-isa sa buhay mo at walang tumutulong sayo. Yan yung part na pinaka-ayaw kong mangyari. Konti lang ang mga kaibigan ko pero, sure ako na sila yung mga pinaka-tinetreasure ko. Ni isa sa kanila, ayaw kong umalis. Sana, kahit once lang, makipagkasundo naman sakin ang fate. Ansakit kasi eh. </3
Naguguluhan na ako. Hindi ko na alam kung ano ang una kong iisipin. Masyadong madami na ang nasa isip ko. Lalo na yung about sa school ko next year. Hindi ko alam kung ano ang pipiliin ko. If ever man na ma-retain ako, hindi ko alam kung go parin ako for Parsci. Masyado nang madaming factors na nagsasabi na ‘tama na. wag na.’ Una, kasi mukhang pahihirapan nila kami as revenge. Syempre, di na namin maiiwasan yun. Second, UP. Gusto kong pumasa ng UP. As in gusto ko talaga. Pero, kung sa Parsci parin ako, may matututunan pa ba ako? For the past years ng pamamalagi ko sa school na yan, pakonti nang pakonti ang natututunan ko. Hindi ko alam kung tinatamad na ba ang mga teachers or sadyang wala nang sense ang mga tinuturo. Kung makapasa man ako ng UP, di na uubra ang high school strategies. UP na yun eh. Hindi na siya yung pwede kang magloko, gumawa ng foolish moves and decisions. Kung sa RMM naman ako mag-aaral, malaki pa ang pag-asa kong maka-cope up sa mga na-miss kong topics sa Trigo and other subjects. Pero, may problema eh. Di ko kayang iwanan ang mga kaibigan ko. Sila yun eh. Sila yung kasama ko sa happiest days ko. Sila yung kasama ko sa saddest days ko. Sila talaga. Wala ng iba. At, kung dun parin ako, gusto kong i-prove na kaya kong pumasa. Na kaya kong gumraduate. Na kaya ko lahat ng mga hindi ko nagawa for the past years.
Hindi ko maintindihan kung bakit ang init dito sa Pilipinas. Sadya bang Hot ang talaga ang Arashi o eto na ang progress ng Global Warming. 30 degrees celsius. Yan ang temperature ngayon. Pumunta ako sa labas at nakita ko na cloudy ang skies. Pero, bakit ang init? Okay. Alam ko na. HUMID. Sobrang init. Ipapa-aircon ko na ang buong bahay namin. Ang init talaga eh. At sana, ipa-aircon na din ng mahal kong presidente ng Pilipinas ang buong bansa.
